Norsk Lundehund to rasa pierwotna, klasyfikowana w grupie V FCI, sekcja 2 – psy myśliwskie bez prób pracy. Pierwsze wzmianki o psach z wyspy Værøy (Varøy) pochodzą już z 1591 roku. Nazwa rasy wywodzi się od norweskiego słowa lund, oznaczającego maskonura – charakterystycznego ptaka zamieszkującego skaliste wybrzeża Norwegii.
Lundehundy były wyspecjalizowanymi psami myśliwskimi, wykorzystywanymi do polowań na maskonury. Potrafiły wydobywać ptaki z wąskich skalnych szczelin, przynosić je żywe swoim właścicielom, a także dostarczać jaja. Dobry Lundehund był na wagę złota – posiadanie większej liczby psów świadczyło o zamożności gospodarza.
Wraz z rozwojem technik łowieckich i wprowadzeniem sieci psy te przestały być potrzebne 🙁, a populacja rasy zaczęła gwałtownie maleć. Dopiero w 1937 roku, po wielu trudnościach, udało się odtworzyć jedną hodowlę. Niedługo później rasa została uznana przez Norweski Kennel Club oraz FCI.
Niestety, odbudowa rasy była możliwa wyłącznie poprzez bardzo blisko spokrewnione osobniki. Chów wsobny uratował Lundehunda przed wyginięciem, ale jego skutki są odczuwalne do dziś – m.in. w postaci bardzo małych miotów.
WZORZEC RASY FCI
Charakter Norsk Lundehunda bywa określany jako psio-kocio-kosmiczny 😉. To pies żywy, aktywny i niezwykle ciekawski – ciekawość ta bywa większa niż sam pies, który waży zaledwie 7–8 kg.
Lundehund zaznacza swoją obecność charakterystycznym, długim „jodłowaniem”, które trudno pomylić z inną rasą. Jest wszędzie naraz: w kuchni, w łazience, w Twoim łóżku i w ogrodzie – często jednocześnie 😉. Uwielbia bliskość człowieka, przytulanie i odpoczynek jak najbliżej swojego opiekuna. Bardzo szybko orientuje się też, gdzie znajduje się lodówka 😅😉.
To pies inteligentny, czujny i niezależny, ale mocno przywiązujący się do swojej rodziny.
Wygląd Lundehunda jest nie tylko oryginalny, ale wręcz fascynujący. Lisia twarz z bystrym spojrzeniem, małe stojące uszy, które potrafią zamykać małżowinę uszną – szczególnie przy przeciskaniu się przez ciasne przejścia – to jego znak rozpoznawczy.
Kończyny są stosunkowo długie, a każda łapa posiada co najmniej sześć palców. Ta cecha, czyli polidaktylia, jest charakterystyczna dla rasy i wymagana we wzorcu 🙂
Dodatkową ciekawostką jest niezwykle ruchomy kark – pies potrafi odgiąć głowę do tyłu i położyć ją na plecach. Łapy mogą rozkładać się nawet pod kątem 90 stopni, co w przeszłości umożliwiało sprawne poruszanie się w skalnych szczelinach.
Szata jest krótka i gęsta, obfitsza z tyłu ud. Umaszczenie występuje w odcieniach od czerwonobrązowego do płowego z czarnymi końcówkami włosa, a także czarne lub szare z białymi znaczeniami.
Norsk Lundehund to rasa niezwykle rzadka – na całym świecie żyje obecnie około 1400 psów, z czego hodowlanych jest prawdopodobnie nie więcej niż połowa. Jednym z największych problemów zdrowotnych rasy jest zespół Lundehunda (IL), czyli zaburzenie wchłaniania białka w jelitach. Choroba ta bywa śmiertelna i do dziś stanowi ogromne wyzwanie dla hodowców oraz miłośników rasy.
W odpowiedzi na te problemy w Norwegii prowadzony jest program „wzmocnienia” rasy poprzez kontrolowane krzyżowania Lundehundów z Buhundem norweskim oraz szpicem fińskim. Psy z programu pozostają w Norwegii i są długofalowo obserwowane pod kątem zdrowia, zachowania cech typowych dla rasy, rozrodu oraz charakteru.
Posiadanie Lundehunda to nie tylko radość, ale i odpowiedzialność. To pies dla osób świadomych, cierpliwych i gotowych na życie z wyjątkową, pierwotną rasą o niepowtarzalnym charakterze.
